Er kan soms zo’n dankbaar gevoel opkomen voor alle “verlichte” leraren en goeroes die in boeken, op Satsangs en via social media hun wijze en liefdevolle woorden delen en nog steeds delen over “Non-Dualitieit.” Ook is er dankbaarheid voor mijn partner die er minder mee heeft, maar het heel goed kan verwoorden.
Ineens popte deze vraag op:
“Hoe is het eigen inzicht betreffende “Non-Dualiteit over te brengen aan anderen?” Kan deze zogenaamde “leer” of boodschap door middel van woorden opgehelderd worden? Het schijnbare mysterie van de Eenheid van Zijn, dat kennelijk zo simpel en gewoon is?
Er wordt gesproken over ontwaken, gerealiseerd zijn of verlicht. In deze staat is het ego volledig doorzien of is er zelfs geen ego meer. Soms is er een eenheidservaring aan vooraf gegaan.
Op Satsangs of tijdens een retraite kun je in contact komen met een leraar of goeroe, waardoor je gemakkelijk in een leerling/ leraar situatie terecht kunt komen.
De leraar zit meestal op een stoel voor de groep met een mooie bos bloemen op een tafeltje.
Door bij een verlichte leraar te zijn hoopt het ikje misschien iets van dat licht op te vangen. Maar hoe kan dat lichtje doorgegeven worden?
Uit de groep rijzen voortdurend vragen op om er achter te komen hoe het is om te leven zonder ikje en hoe het is om verlicht of gerealiseerd te zijn. En vooral, hoe komt het ikje uit uit de vaak pijnlijke verhalen waar het zich steeds mee identificeert? Er is meestal een diep verlangen naar verlichting. Het ikje wil antwoorden en het liefst iets doen om dat te bereiken!
Binnen het verhaal van het ikje kan er een gedachte opkomen dat die leraar veel verder is. Het lijkt erop dat die leraar iets weet wat jij niet weet. Het besef dat het enkel met het weten en begrijpen niet zonder meer te vatten is dringt niet altijd direct door. Een leraar kan er volgens mij dan ook alleen maar naar “wijzen”. Het kan resoneren, het zijn als het ware kleine vonkjes.
Een goede leraar is in mijn optiek iemand die steeds verwijst naar de onpersoonlijke Eenheid van Zijn. Naar het onmiddellijke Nu, waarin alles één, compleet en dus non- duaal is. Er kan dus niet een iemand verlicht of gerealiseerd worden.
Die verschuiving ís Verlichting.
Om nog antwoord te geven op mijn beginvraag:
“Woorden kunnnen volgens mij het zogenaamde mysterie niet omvatten, omdat ook woorden een uiting zijn van die Eenheid van Zijn.”
Het simpele is dat het gewoon alles is, maar woorden kunnen soms wel een schijnbare opening bieden.
Misschien wordt er bij de volgende woorden in onderstaande vraag een tipje van de schijnbare sluier opgelicht.
“Wat geloof je op dit moment wanneer je niet naar het verleden of de toekomst kunt gaan?”
Voor je verder leest…….sluit je ogen…..adem in en uit……wat geloof je op dit moment……
Er kan een plotselinge stilte en nietsheid ontstaan. En daar, precies daar is inzicht en wijsheid voor niemand. Er valt niets meer te doen of te begrijpen. In die leegte zijn er geen vragen en geen antwoorden meer nodig. Er is alleen maar “Dit”. Het grote “Onvoorwaardelijke.”
Het is als het ware uit de schaduw komen in het licht.
“Not knowing is the beginning of wishdom.
H.G. Krisnamurthi
