Iedereen heeft in zijn leven wel ergens een traum(-atje) opgelopen en het kan voor het ikje helend en goed zijn om in therapie te gaan. Je gaat eens lekker wroeten in die pijnlijke verhalen die jouw persoonlijkheid mede gevormd hebben tot wie je denkt dat je bent.
Je leert over oude pijn en welke overtuigingen daaraan ten grondslag liggen. Je gaat de triggers herkennen die jou deze pijn doet voelen. Je leert dat wanneer jouw pijn getriggerd wordt door een ander dat het jouw pijn is en dat die andere of de buitenwereld de spiegel is.
Dit zijn allemaal geweldig nuttige inzichten. Als je maar diep graaft en er dwars doorheen gaat en er niet omheen, kun je die pijn alsnog verwerken. Dat geloof je!
Dus je gaat hard aan de slag. Eeuwig geluk gloort aan de horizon. Er kunnen nieuwe verhalen voor in de plaats komen. Dat je wel goed genoeg bent en er helemaal mag zijn. Dat is superfijn voor het ikje.
Het werkte bij mij helaas steeds maar tijdelijk. Een therapeut zei eens, dat het niet aan de therapie lag. Mijn overtuiging, “al doe ik nog zo mijn best het is nooit goed genoeg”, werd hiermee bevestigd.
Ik werd doodmoe van al die therapie en het werken aan mezelf. Doodmoe om te worden wie ik ben…….ik was leeg. Mijn doe-ik stond op een gegeven moment met lege handen.
Ik zie nu al die nare, maar ook de mooie verhalen voor me als een kamer vol met meubels. Door therapie worden de meubels beter neergezet en wordt de weg door de kamer wat gemakkelijker, maar voordat je het weet struikel je later over een krukje.
Dan ga je op zoek naar een andere binnenhuisarchitect die de kamer prachtig versiert en de bewoner veel geluk belooft bij de nieuwe inrichting.
De meubels worden weer versjouwd en sommige vervangen door inzichten en uit het raam gegooid, maar misschien ligt er na een poosje een kleed waar je op uitglijdt. Kortom je bent hard aan het werk.
Misschien ga je op een gegeven moment zien, dat jij die kamer bent! Dat jij de ruimte bent waar al die verhalen van het ikje een plek hebben gekregen. Dat jij niet de die verhalen bent, maar de kamer die hetzelfde blijft, altijd!
Het maakt dan niet meer uit welk verhaal er aan de deur klopt. Het zijn “maar” verhalen. Ze zijn welkom. Zie ze daar eens lekker bankhangen en het zich gemakkelijk maken. Stoot ik me nu tegen de tafel, dan denk ik, oh ja, dat is de tafel. Prima, het is wat gebeurd. Het is even pijnlijk, maar het maakt niet meer uit. Er is niet meer een ikje dat zich bemoeit met de inrichting. Het is als het ware volledig uit handen gegeven of genomen.
Wat een vrijheid! Wat een ruimte en onvoorwaardelijke liefde voor alles wat gebeurt.
Natuurlijk wil ik niet de diepe trauma’s die het leven bijna ondraaglijk maken bagatelliseren, door te zeggen het is maar een verhaal. Maar stel, dat er toch een randje wordt afgeknabbeld en de ruimte erachter oplicht. Dat je even kunt ervaren dat jij niet het trauma of het verhaal bent. Hoe mooi zou dat zijn. Verder mag het trauma huilen in mijn armen en een betere wereld ingaan, hoewel die er niet is dus ik beloof niets, omdat er alleen maar ‘Dit’ is met alles wat er in leeft. Gewoon compleet in het moment.
De Stoelendans!
