Category: Non-Dualiteit

Ik ben niet ” Dit” en niet “Dat”. Er is alleen het grote Onvoorwaardelijke, waar bewustzijn zichzelf ontmoet in het oneindige “Niemandsland.”

Tussen zijn en niet zijn.

Er kan soms zo’n dankbaar gevoel opkomen voor alle “verlichte” leraren en goeroes die in boeken, op Satsangs en via social media hun wijze en liefdevolle woorden delen en nog steeds delen over “Non-Dualitieit.” Ook is er dankbaarheid voor mijn partner die er minder mee heeft, maar het heel goed kan verwoorden.

Ineens popte deze vraag op:
“Hoe is het eigen inzicht betreffende “Non-Dualiteit over te brengen aan anderen?” Kan deze zogenaamde “leer” of boodschap door middel van woorden opgehelderd worden? Het schijnbare mysterie van de Eenheid van Zijn, dat kennelijk zo simpel en gewoon is?

Er wordt gesproken over ontwaken, gerealiseerd zijn of verlicht. In deze staat is het ego volledig doorzien of is er zelfs geen ego meer. Soms is er een eenheidservaring aan vooraf gegaan.

Op Satsangs of tijdens een retraite kun je in contact komen met een leraar of goeroe, waardoor je gemakkelijk in een leerling/ leraar situatie terecht kunt komen.
De leraar zit meestal op een stoel voor de groep met een mooie bos bloemen op een tafeltje.
Door bij een verlichte leraar te zijn hoopt het ikje misschien iets van dat licht op te vangen. Maar hoe kan dat lichtje doorgegeven worden?
Uit de groep rijzen voortdurend vragen op om er achter te komen hoe het is om te leven zonder ikje en hoe het is om verlicht of gerealiseerd te zijn. En vooral, hoe komt het ikje uit uit de vaak pijnlijke verhalen waar het zich steeds mee identificeert? Er is meestal een diep verlangen naar verlichting. Het ikje wil antwoorden en het liefst iets doen om dat te bereiken!

Binnen het verhaal van het ikje kan er een gedachte opkomen dat die leraar veel verder is. Het lijkt erop dat die leraar iets weet wat jij niet weet. Het besef dat het enkel met het weten en begrijpen niet zonder meer te vatten is dringt niet altijd direct door. Een leraar kan er volgens mij dan ook alleen maar naar “wijzen”. Het kan resoneren, het zijn als het ware kleine vonkjes.
Een goede leraar is in mijn optiek iemand die steeds verwijst naar de onpersoonlijke Eenheid van Zijn. Naar het onmiddellijke Nu, waarin alles één, compleet en dus non- duaal is. Er kan dus niet een iemand verlicht of gerealiseerd worden.
Die verschuiving ís Verlichting.

Om nog antwoord te geven op mijn beginvraag:
“Woorden kunnnen volgens mij het zogenaamde mysterie niet omvatten, omdat ook woorden een uiting zijn van die Eenheid van Zijn.”
Het simpele is dat het gewoon alles is, maar woorden kunnen soms wel een schijnbare opening bieden.

Misschien wordt er bij de volgende woorden in onderstaande vraag een tipje van de schijnbare sluier opgelicht.
“Wat geloof je op dit moment wanneer je niet naar het verleden of de toekomst kunt gaan?”

Voor je verder leest…….sluit je ogen…..adem in en uit……wat geloof je op dit moment……

Er kan een plotselinge stilte en nietsheid ontstaan. En daar, precies daar is inzicht en wijsheid voor niemand. Er valt niets meer te doen of te begrijpen. In die leegte zijn er geen vragen en geen antwoorden meer nodig. Er is alleen maar “Dit”. Het grote “Onvoorwaardelijke.”

Het is als het ware uit de schaduw komen in het licht.

“Not knowing is the beginning of wishdom.
H.G. Krisnamurthi

Er is een ruimte ergens boven waar totale leegte is.
Beneden is de drukte en de waan van de dag met zijn enorme aantrekkingskracht.
Maar altijd is die oneindige ruimte er. Altijd dichtbij.
Eigenlijk is er geen trap nodig, want die kamer zit altijd tussen alles in.
Tussen hier en niet hier. Tussen zijn en niet zijn.
Daar opent de deur…..
Als je er uit gaat ben je er ook weer in.

Je kunt nergens heen, omdat je overal al bent!

In de Non-Dualiteit wordt vaak gesproken over, alles is “Het”, of alles is “Dit”, waar het directe huidige moment mee wordt bedoeld en dat alles gewoon gebeurt. Het is het enige wezenlijke wat er misschien is……het oneindige Nu.
Ik noem het zelf meestal de Bron of Eenheid waar als het ware alles uit ontstaat en ook weer in verdwijnt.
Anderen noemen het bijvoorbeeld: de Levensenergie, het Universum, de Natuur, Onvoorwaardelijke liefde, de Geliefde, de Levensbron, het Leven, het Zijn, het bewustzijn, het Wonder of God. Om alles maar even op één hoop te vegen!😀
Wat al deze benamingen impliceren is, dat alles buiten onze wil om gebeurt!
Dat alles geaccepteerd is en niets uitgezonderd wordt in dit moment.
Dat alles voortdurend beweegt en vernieuwt.
Dat alles energie in beweging is en nooit iets hetzelfde blijft.

Het grote niets dat tevens alles is. De Bron die de illusie geeft van verscheidenheid. Alles is de Bron……ja ook Trump.
Het is de Bron waardoor je kijkt, ademt, denkt, en spreekt. Het lijkt van jou, maar het is hoe het leven zich manifesteert.

Denk aan het begin van je leven. je komt uit het niets. ongelooflijk hoe kan het! Wat een wonder! Het scheppen dat maar doorgaat en doorgaat. Je hoeft maar om je heen te kijken. Het gaat allemaal vanzelf.
Soms zie ik het als de oerknal die nog steeds aan het knallen is.

Hieronder is de scheppende kracht door mijn vijfjarige kleinzoon

Het nonduale Zijn, het onmiddellijke Nu. Het samenvallen met de Bron. Het is voor mij het nulpunt ———|——— het midden van alles.

Neutraal zonder verhaal.

We kunnen niet denken aan Niets. We kunnen er geen voorstelling van maken. We kunnen het ons niet verbeelden en daardoor niet bevatten. Je hebt vast weleens naar de sterrenhemel gekeken en de oneindigheid gevoeld. Alleen al door er naar te kijken en te denken, hoever het rijkt en waar het zich bevindt….kun je soms in dat Niets verdwijnen.

Na mijn eenheidservaring kwam mijn nogal nuchtere ik terecht in de wereld van Satsangs, boeken over Non-Dualiteit, praktische Filosofie, boeddhabeelden, posters van Indiaase leraren en sprekers over Non-Dualiteit. Deze sprekers, leraren, goeroes, heiligen, hoe je ze ook wilt noemen, schenen iets te weten of te bezitten, wat ik diep in mijzelf herkende. Met mijn onderzoekende en nieuwsgierige geest dook ik die wereld in. Ik wist totaal niets van Non-Dualiteit en het zogenaamde zoeken.
Mijn ervaring kwam uit de lucht vallen toen ik op de bank lag! Ik genoot vervolgens van alle kennis en en wijze woorden die over mij uitgestort werden….alles is bewustzijn….het ego bestaat niet….zelfrealisatie….je ware zelf….verlichting….ontwaken….de wereld is een droom of een illusie….tijd bestaat niet….er is geen verleden en geen toekomst….ik vond het fascinerend en ervoer vaak de diepe betekenis ervan.

Zelfonderzoek en meditatie wordt sterk aangeraden. In het verleden had ik de nodige ervaring opgedaan. Dus ging ik weer mediteren, maar alleen ter plekke, bijvoorbeeld op de school van Praktische Filosofie. Het was en is een fijn rustmoment. Ook ging ik de aanbevolen oefeningen doen, de zogenaamde Sadhana’s (met de nodige ego weerstand), in de hoop dichter bij de waarheid te komen. Dit laatste was bij een stilte retraite. Het ikje dat niet bestaat moest afgebroken worden. We moesten ons best doen. De verlossing lag altijd net iets verderop.

Dat “zoeken” kan kennelijk tientallen jaren in beslag nemen. Je blijft maar terugkomen bij die ene leraar of diverse andere sprekers in de hoop uiteindelijk ook zover te komen. Af en toe een glimp houdt de zoektocht op stoom.
Er wordt gesproken over genade die je gegeven moet worden. Het universum is daar grillig en onvoorspelbaar in. Heb vertrouwen wordt er dan gezegd. Het blijft een raadsel waarvan de oplossing ver van jou verwijderd lijkt. Je blijft er maar overheen kijken, terwijl het volgens de leraren het meest dichtstbijzijnde is. De paradox is dat het meest dichtstbijzijnde is, maar toch moet je iets doen om het te bereiken. Voor iets wat er altijd is!!! Vertwijfeld denk je, WAAR DAN???
De kans bestaat dat je verstrikt raakt in geloofsystemen, concepten en verhalen. Daar is niets mis mee, het is ook weer wat gewoon gebeurt, maar het zoeken blijft daardoor in stand. Er is altijd iets te halen in de toekomst.

Onderstaande voorbeeld vragen hebben mij geholpen de Dualiteit en de Non-Dualiteit te zien.
Wat is er in de ruimte tussen zoeken en niet zoeken?
Wat is er in de ruimte tussen dit en het volgende moment?
Is in die ruimte een persoon? Zijn daar gedachten? Zijn daar grenzen? Is daar een ik?

Zo simpel dichtbij is Het dus. Het onmiddellijke directe. Het valt stil in mij. Er is rust, leegte en een woordeloze ruimte. De ondeelbare oneindigheid die van niemand is. Je kan er nooit van gescheiden zijn.

P.S. Geloof het of niet….

Iedereen kan er alles over zeggen en beweren. Want alles is het. Dus alle gedachten alle woorden en alles wat er gebeurt. Het maakt niet uit. Het is net zo goed liefde als dat het vogelpoep is op je autoruit.

Ik heb hele fijne boeken boeken over Non-Dualiteit. Daar waar de inhoud resoneert, voel ik ontroering. Het zijn niet zozeer de woorden, maar wat tussen de regels door schemert. Ook voel ik het achter de woorden wanneer sprekers het over Non-Dualiteit hebben. Ik denk dan: oh ja…nu weet ik het…ik heb het te pakken…nu begrijp ik het!

Als iemand me vervolgens vraagt wat Non-Dualiteit is, kan ik de woorden maar moeilijk vinden. Ik stamel dan wat, “euh…. het betekent niet twee en alles is één of alles is Dit!”
Maar wat is nou dat “Dit?” Hieronder een poging om toch woorden te geven aan iets waar eigenlijk geen woorden voor zijn.

Het is de ruimte tussen twee gedachten, het gat tussen het ene en het andere woord. De stilte tussen de inademing en de uitademing. Maar ook de gedachten, de woorden én de ademhaling! De nietsheid achter de vraag, “wie ben ik”? De plek waar niemand meer is en waar alles samenvalt in onmiddellijke directheid. Het enige zonder twee, vrij van elk concept en geloof. Het is onvoorwaardelijke liefde. Het is “Dit”, zonder afgescheidenheid. Het is wat zit in de ruimte tussen begrijpen en niet begrijpen.

Het klopt er zijn geen woorden voor…sorry