Tijdens een psychedelische reis met truffels heb je de kans een eenheidservaring te beleven. Dat wilde ik wel! Dus ik naar de Achterhoek waar door “ Het wonder van bestaan”, destijds onder leiding van Peter Gordijn samen met zijn liefdevol en deskundig team truffelceremonies werden gehouden.
Tijdens mijn reis met truffels werd ik opnieuw geboren. Ik was een zaadje en kwam terecht in de baarmoeder van mijn moeder. Een kleine kiem kwam omhoog ik was aan het groeien. Ik tikte met mijn vinger heel zacht om mijn moeder te laten weten dat ik er was. Ze wilde het niet voelen en niet weten. Ik voelde dat ze mij niet wilde, ik mocht er niet zijn. Ik begreep het niet, ik was toch een prachtige schat, maar werd niet gezien. Ik moest me klein maken. Waarom wilde ze mij niet zien? Ik durfde niet te groeien, laat staan te bloeien. Een diep gevoel van haat borrelde op. Ik voelde me onwelkom.
Toch werd ik geboren, het ging snel. Ineens lag ik in het bed bij mijn moeder. Ze aaide me, de eerste aanraking van mijn leven. Ik voelde kusjes op mijn gezicht. Haar handen en vingers, de haat maakte plaats voor diepe liefde. Ik herhaalde keer op keer hoe blij ik met haar was. De eerste kusjes, hoe intens voelde het. Ik liet haar weten, we redden het. Ik pakte haar vinger en zei ja tegen alles! Tien teentjes en tien vingertjes, ik was klein, maar compleet. Een groot gevoel van dankbaarheid stroomde door mijn wezen. Ik kon alleen maar mijn moeder bedanken en blij zijn met het leven. Dankjewel lieve Mem, dankjewel. Ik was zo blij met haar, zo intens blij. Ik besefte dat ik er alleen maar hoefde te zijn, zo simpel is het, zo simpel. Er was alleen maar liefde.
Voor het eerst in mijn leven, tijdens deze reis was ik helemaal blij met mezelf. Ik zag de onmacht en onschuld van mijn moeder en begreep dat zij niet anders kon op dat moment. Ik voelde me helemaal welkom in de wereld. Ik was er al, hoe kon ik niet welkom zijn?
Het was een bijzondere ervaring. Het onwelkome gevoel dat van tijd tot tijd de kop opstak, was slechts een overtuiging! Een verhaal dat ik met me meedroeg, maar wat nooit een belemmering is geweest voor een fijn leven en liefdevolle relaties.
Dit verhaal heeft mogen oplossen in onvoorwaardelijke liefde.
De verwachte eenheidservaring liet zich dus even niet zien, maar het was een bijzondere en helende ervaring.
Omdat ik in mijn lopen was beperkt door de ziekte MS, was ik daar met mijn krukken en scootmobiel. Peter zei na afloop, dat de reis misschien iets met mijn ziekte kon doen. Ik nam dit niet serieus.
De maanden en jaren na de reis ging ik er lichamelijk langzaam op vooruit. Nu loop ik zonder krukken en is de scootmobiel verkocht.
Het is absoluut geen bewijs dat deze reis ertoe heeft bijgedragen, maar wie weet. Misschien zat mijn zenuwstelsel in de freezestand en is die nu opgeheven? Ik weet dat ik niet genezen ben, maar bijzonder blijft het dat ik nu weer kan lopen, na jaren rolstoel en scootmobiel!
www.hetwondervanbestaan.nl
