Ik heb hele fijne boeken boeken over Non-Dualiteit. Daar waar de inhoud resoneert, voel ik ontroering. Het zijn niet zozeer de woorden, maar wat tussen de regels door schemert. Ook voel ik het achter de woorden wanneer sprekers het over Non-Dualiteit hebben. Ik denk dan: oh ja…nu weet ik het…ik heb het te pakken…nu begrijp ik het!
Als iemand me vervolgens vraagt wat Non-Dualiteit is, kan ik de woorden maar moeilijk vinden. Ik stamel dan wat, “euh…. het betekent niet twee en alles is één of alles is Dit!”
Maar wat is nou dat “Dit?” Hieronder een poging om toch woorden te geven aan iets waar eigenlijk geen woorden voor zijn.
Het is de ruimte tussen twee gedachten, het gat tussen het ene en het andere woord. De stilte tussen de inademing en de uitademing. Maar ook de gedachten, de woorden én de ademhaling! De nietsheid achter de vraag, “wie ben ik”? De plek waar niemand meer is en waar alles samenvalt in onmiddellijke directheid. Het enige zonder twee, vrij van elk concept en geloof. Het is onvoorwaardelijke liefde. Het is “Dit”, zonder afgescheidenheid. Het is wat zit in de ruimte tussen begrijpen en niet begrijpen.
Het klopt er zijn geen woorden voor…sorry