Na mijn eenheidservaring kwam mijn nogal nuchtere ik terecht in de wereld van Satsangs, boeken over Non-Dualiteit, praktische Filosofie, boeddhabeelden, posters van Indiaase leraren en sprekers over Non-Dualiteit. Deze sprekers, leraren, goeroes, heiligen, hoe je ze ook wilt noemen, schenen iets te weten of te bezitten, wat ik diep in mijzelf herkende. Met mijn onderzoekende en nieuwsgierige geest dook ik die wereld in. Ik wist totaal niets van Non-Dualiteit en het zogenaamde zoeken.
Mijn ervaring kwam uit de lucht vallen toen ik op de bank lag! Ik genoot vervolgens van alle kennis en en wijze woorden die over mij uitgestort werden….alles is bewustzijn….het ego bestaat niet….zelfrealisatie….je ware zelf….verlichting….ontwaken….de wereld is een droom of een illusie….tijd bestaat niet….er is geen verleden en geen toekomst….ik vond het fascinerend en ervoer vaak de diepe betekenis ervan.
Zelfonderzoek en meditatie wordt sterk aangeraden. In het verleden had ik de nodige ervaring opgedaan. Dus ging ik weer mediteren, maar alleen ter plekke, bijvoorbeeld op de school van Praktische Filosofie. Het was en is een fijn rustmoment. Ook ging ik de aanbevolen oefeningen doen, de zogenaamde Sadhana’s (met de nodige ego weerstand), in de hoop dichter bij de waarheid te komen. Dit laatste was bij een stilte retraite. Het ikje dat niet bestaat moest afgebroken worden. We moesten ons best doen. De verlossing lag altijd net iets verderop.
Dat “zoeken” kan kennelijk tientallen jaren in beslag nemen. Je blijft maar terugkomen bij die ene leraar of diverse andere sprekers in de hoop uiteindelijk ook zover te komen. Af en toe een glimp houdt de zoektocht op stoom.
Er wordt gesproken over genade die je gegeven moet worden. Het universum is daar grillig en onvoorspelbaar in. Heb vertrouwen wordt er dan gezegd. Het blijft een raadsel waarvan de oplossing ver van jou verwijderd lijkt. Je blijft er maar overheen kijken, terwijl het volgens de leraren het meest dichtstbijzijnde is. De paradox is dat het meest dichtstbijzijnde is, maar toch moet je iets doen om het te bereiken. Voor iets wat er altijd is!!! Vertwijfeld denk je, WAAR DAN???
De kans bestaat dat je verstrikt raakt in geloofsystemen, concepten en verhalen. Daar is niets mis mee, het is ook weer wat gewoon gebeurt, maar het zoeken blijft daardoor in stand. Er is altijd iets te halen in de toekomst.
Onderstaande voorbeeld vragen hebben mij geholpen de Dualiteit en de Non-Dualiteit te zien.
Wat is er in de ruimte tussen zoeken en niet zoeken?
Wat is er in de ruimte tussen dit en het volgende moment?
Is in die ruimte een persoon? Zijn daar gedachten? Zijn daar grenzen? Is daar een ik?
Zo simpel dichtbij is Het dus. Het onmiddellijke directe. Het valt stil in mij. Er is rust, leegte en een woordeloze ruimte. De ondeelbare oneindigheid die van niemand is. Je kan er nooit van gescheiden zijn.
P.S. Geloof het of niet….