Maar je bent al thuis roept de heks van het Noorden, je hoeft alleen maar wakker te worden.
Een groot deel van mijn leven was ik op zoek naar een gelukkiger en betere versie van mijzelf. Ik vond het belangrijk om aan mijzelf te werken en me te ontwikkelen. Ik heb daarvoor diverse therapieën gedaan en ook gegeven. Affirmaties uitgesproken, op kussens geslagen, gemediteerd overtuigingen tegengesproken en liefdevolle aandacht gehad.
Dat alles om maar niet meer te voelen dat ik niet goed genoeg was, lelijk en onwelkom en wat er nog allemaal meer voorbij kwam. Ik grossierde in negatieve overtuigingen, gedachten en de bijbehorende emoties waar ik me mee identificeerde.
Ik moest zelfverzekerder worden, niet meer bang zijn en vooral van mezelf houden. Ik heb vaak gehuild bij mijn lief en gegraven in mijn verleden.
Voortdurend de oplossing zoeken daar waar de ellende was begonnen. In dat verleden huisde de boosdoener. Het hield niet op, want er was altijd wel weer iets om aan te werken. Ik vond dat ik anders moest zijn. Vaak was ik bang door de mand te vallen, bijvoorbeeld in een nieuwe functie. Ze moesten eens weten!
Zo had ik denk ik nog vele jaren door kunnen gaan. Zolang ik de overtuiging bleef houden dat ik niet goed genoeg was. Mijn ikje hield wel van dat sterke verhaal.
Dat is het dus het zijn maar verhalen , maar ik geloofde dat ze waar waren! Mijn geconditioneerde brein was het zelf dat al die zelf afwijzende overtuigingen had bedacht.
Maar….. er is en was helemaal niets mis! Er hoefde niets gecorrigeerd te worden, want alles was en is al compleet en helemaal goed! Wat een openbaring! Er is alleen maar Zijn zo simpel is het. Dat wil niet zeggen dat er niets meer gevoeld wordt, maar dat is er dan gewoon. Het is meer een “aanwezig zijn met.”
En toch had mijn leven niet anders kunnen zijn, omdat alles een reactie is op wat je meemaakt in je leven. Er is niet een afgescheiden ikje dat anders is dan het leven zelf of dat er aan kan werken dat leven beter te maken. Ook al denken we van wel. Het is gewoon wat gebeurt.
Het voelt als thuiskomen van nooit weggeweest, in dit oneindige moment waarin alle zelf afwijzing oplost en waar alles geaccepteerd wordt zoals het is. Is dat niet klaarwakker zijn?
Wat een liefdevolle thuiskomst.
