Het ikje bestaat niet las ik overal. Het is maar een verzinsel van de mind. Toch was ik als ikje druk bezig een identiteit te vinden. Ik deed mensen na waarvan ik dacht dat hun manier van doen beter was dan de mijne. Ik identificeerde me de hele dag met mijn gedachten en gevoelens, om maar houvast te vinden. Maar het voelde onecht en zonder basis. Wie was ik toch, wie is dat ikje? Er kwam nooit een antwoord. Alleen leegte die er om vroeg opgevuld te worden.
Wat een tranen in het besef later, dat alles al perfect is en heel. Dat het leven pure energie is zonder verhaal. Geen naam, geen vrouw, geen moeder, geen kind……alleen Dit!