Ik moest ineens denken aan het verhaal van “De lege boot”.
Er was eens een monnik die geen rustige plek kon vinden om te mediteren. Uiteindelijk ging hij met een bootje midden op het meer liggen. Ankertje uit, hup in de lotushouding en de oogjes dicht. Daar zat hij eindelijk ongestoord zichzelf te verkennen. Maar ineens klaboem!
De boot schokte en de monnik werd woedend! Welke sukkel…scheldend en tierend ook van de schrik, deed hij zijn ogen open, maar tot zijn verbazing zat er in de boot die tegen hem aan was gevaren niemand!
Hij ontdekte op dat moment dat de boosheid die hij voelde in hem zat en niet veroorzaakt werd door iemand anders. Wat een ontdekking, daar kon geen meditatie tegenop. Hij raakte in één keer verlicht! In het vervolg, wanneer hij door iemand irritatie voelde opkomen, dacht hij onmiddellijk aan de lege boot.
En hij leefde nog lang en gelukkig.
Dat was het einde van het verhaal……
Maar stel dat het verhaal nog verder ging en de monnik in de boot zich af zou vragen; “wat vertelt deze boosheid mij?” Daar zou hij vast over gaan mediteren en dan zou hij mogelijk ontdekt hebben dat onder die boosheid een gekwetst kindje zit. Een kindje waar geen rekening mee werd gehouden, wiens ruimte niet gerespecteerd werd of die niet werd gezien. Hij zou zich afvragen of het waar was en of hij dat nog wilde geloven.
Dan zou hij de pijn en het verdriet kunnen voelen van dat kindje, hij zou huilen en het met heel zijn hart liefhebben. Misschien ontdekken dat de boosheid een camouflage was voor wat hij in werkelijkheid is, namelijk louter liefde en licht die verstoord was door de overtuigingen over wie hij dacht dat hij was.
Dankbaar zou hij de lege boot meenemen op de terugweg naar huis.
En mocht zijn lichtje niet uitgegaan zijn, dan brandt het nu nog.