Tijdens een wandeling met een vriendin rusten we even uit bij een hunebed op een picknickbankje.
Een jongeman liep rond bij het hunebed. We besteden er in eerste instantie geen aandacht aan, maar toen viel ons op dat hij bewegingen maakte met zijn armen en op blote voeten liep. Het leek of hij de stenen bedankte, want hij boog diep voor ze.
We gingen er even goed voor zitten om het gebeuren te aanschouwen.
De jongeman kreeg het in de gaten en vroeg ons met hem mee te doen. Ik liep naar hem toe, omdat ik benieuwd was wat hij aan het doen was. Hij vertelde dat hij naar deze heilige plek was geroepen. Ik vroeg: “ je kreeg ineens een impuls om hier te moeten zijn?” Hij bevestigde dat en zei dat hij deze plek moest eren.
Ik keek hem in de ogen en ik zag een kind, onschuld en veel liefde. Ik zei: “jij voelt heel veel liefde nu voor alles.”
Hij knikte en deed zijn hand op zijn hart en antwoordde dat hij een bijzonder moment ervoer. We bleven elkaar aankijken. Onze ogen vloeiden samen in tijdloosheid. Spontaan omhelsden we elkaar en bleven even zo staan. We lieten elkaar los en hij bedankte mij voor de bijzondere ervaring en dat hij er erg blij mee was. Ik bedankte hem ook.
Mijn vriendin en ik vervolgen onze wandeling. Ik wist niet zijn naam of wie hij was. We waren gewoon even samen. Met een fijn gevoel, bijna onwerkelijk liep ik verder.
Het was voor mij een ontmoeting waarbij er geen grens meer werd ervaren en geen ander meer werd gevoeld. Er was alleen het Zijn en de oneindige ruimte in ogen die hetzelfde zagen.
Dit is echt gebeurd, maar het is mijn verhaal. Dat van hem is vast heel anders, maar dat zullen we helaas nooit weten.
