We ervaren onszelf als aparte persoontjes met een eigen leven. In werkelijkheid ben je onderdeel van het geheel. Je bent niet afgescheiden, maar verbonden met alles wat leeft.
Je bent de boom, de bloem, het dier, de aarde, het kind en de oudere. Alles vernieuwt en verandert voortdurend. Kijk om je heen, hoe het leven leeft en doorgegeven wordt.
Jij hebt geen leven, jij bent het leven.
Wat een onbeschrijfelijk wonder.
Eenheid, alles is één of de Bron.
Alles bestaat uit energie er komt niets bij en er gaat niets af. Wat een gigantische kringloop. Alles is met elkaar verbonden.
Ik keek naar een voetbalwedstrijd en ineens moest ik lachen. Hoe kan in de eenheid nu iemand het winnen van de ander? Winnen, verliezen …..het kan alleen in de duale wereld van de illusie, maar wel een leuke illusie!
Bij mijn Beppe ervoer ik als klein kind onvoorwaardelijke liefde. Zij was altijd blij als ze mij zag en ik voelde me helemaal welkom. Als ze bij ons logeerde kroop ik ‘s morgens bij haar in bed en lag dan knus tegen haar aan. Ik voelde me één met haar. Veilig in haar armen kon mijn ikje groeien en bloeien. Elke vakantie logeerde ik bij haar en koesterde ik mij in haar aandacht.
Nu ik zelf Beppe ben stroomt door mij dezelfde onvoorwaardelijke liefde waarin mijn kleinzoon en ik er alleen maar hoeven te Zijn.
Ik volgde de cursus “ Een pad naar zelfrealisatie” en ging naar het stilteweekend.
Tijdens het weekend werd veel gemediteerd. Om 7 uur ‘s morgens liepen de cursisten naar de grote zaal. Ik lag nog in bed en een gevoel van liefde doorstroomde me. Het maakt niet uit, of ik nu hier in bed lig of ga mediteren, alles is Het!
Of er nu gepraat wordt of als het stil is, of ik nu thuis ben of hier, alles is Het. Het maakt geen bal uit. Het een is niet beter of slechter dan het andere. Het is gewoon wat gebeurt. Wat een vrijheid….wat een realisatie!
Het ikje bestaat niet las ik overal. Het is maar een verzinsel van de mind. Toch was ik als ikje druk bezig een identiteit te vinden. Ik deed mensen na waarvan ik dacht dat hun manier van doen beter was dan de mijne. Ik identificeerde me de hele dag met mijn gedachten en gevoelens, om maar houvast te vinden. Maar het voelde onecht en zonder basis. Wie was ik toch, wie is dat ikje? Er kwam nooit een antwoord. Alleen leegte die er om vroeg opgevuld te worden.
Wat een tranen in het besef later, dat alles al perfect is en heel. Dat het leven pure energie is zonder verhaal. Geen naam, geen vrouw, geen moeder, geen kind……alleen Dit!