Mijn ikje kan soms erg geraakt zijn en boos worden. Er komt dan een stroom boze en verontwaardigde woorden uit mijn mond die niet te stoppen zijn. Ik voel de energie ervan door mijn lijf razen. Terwijl het gebeurt is er bewustzijn dat het observeert. Ongelooflijk wat die gekwetstheid allemaal voor verhalen bij elkaar weet te harken. Het vernederd en onrechtvaardig behandeld voelen en dat de ander mij nooit begrijpt komt voorbij.
Het voelt stiekem heerlijk om pijnlijke woorden uit te storten. Die ander moet nu maar eens voelen wat hij allemaal met mij doet.
De ander kan er gelukkig tegen en laat het uitrazen. Hij vraagt soms of het al klaar is.
Als het stopt en alle woorden zijn bevrijd, kijken we elkaar aan en vallen elkaar lachend in de armen.
Boosheid is gewoon even boosheid. Niets persoonlijks.
Mooi!