26 mei 2018
Vanochtend stond ik op het bruggetje en keek in de rivier. Ik zag een kikkervisje zwemmen. Ineens werd ik overmand door ontroering. Tranen stroomden plotseling voor dit nieuwe leven dat blind de wereld ingaat en het leven moet leven. Het leven als een onontkoombaar lot.
Ik ben het natuurlijk zelf die daar zwemt. Niet wetend welke richting het opgaat. Het overgeleverd zijn aan het leven.
Het leven dat door alles heen gewoon Is!
Tevens kwamen er ook gevoelens van vreugde, dankbaarheid en liefde. Het mogen ervaren van dat alles. Simpel door te Zijn in de stroom van de muziek van het leven waar alles een plaats heeft.
