Tijdens een psychedelische reis met truffels heb je de kans een eenheidservaring te beleven. Dat wilde ik wel! Dus ik naar de Achterhoek waar door “ Het wonder van bestaan”, destijds onder leiding van Peter Gordijn samen met zijn liefdevol en deskundig team truffelceremonies werden gehouden. Tijdens mijn reis met truffels werd ik opnieuw geboren. Ik was een zaadje en kwam terecht in de baarmoeder van mijn moeder. Een kleine kiem kwam omhoog ik was aan het groeien. Ik tikte met mijn vinger heel zacht om mijn moeder te laten weten dat ik er was. Ze wilde het niet voelen en niet weten. Ik voelde dat ze mij niet wilde, ik mocht er niet zijn. Ik begreep het niet, ik was toch een prachtige schat, maar werd niet gezien. Ik moest me klein maken. Waarom wilde ze mij niet zien? Ik durfde niet te groeien, laat staan te bloeien. Een diep gevoel van haat borrelde op. Ik voelde me onwelkom.
Toch werd ik geboren, het ging snel. Ineens lag ik in het bed bij mijn moeder. Ze aaide me, de eerste aanraking van mijn leven. Ik voelde kusjes op mijn gezicht. Haar handen en vingers, de haat maakte plaats voor diepe liefde. Ik herhaalde keer op keer hoe blij ik met haar was. De eerste kusjes, hoe intens voelde het. Ik liet haar weten, we redden het. Ik pakte haar vinger en zei ja tegen alles! Tien teentjes en tien vingertjes, ik was klein, maar compleet. Een groot gevoel van dankbaarheid stroomde door mijn wezen. Ik kon alleen maar mijn moeder bedanken en blij zijn met het leven. Dankjewel lieve Mem, dankjewel. Ik was zo blij met haar, zo intens blij. Ik besefte dat ik er alleen maar hoefde te zijn, zo simpel is het, zo simpel. Er was alleen maar liefde.
Voor het eerst in mijn leven, tijdens deze reis was ik helemaal blij met mezelf. Ik zag de onmacht en onschuld van mijn moeder en begreep dat zij niet anders kon op dat moment. Ik voelde me helemaal welkom in de wereld. Ik was er al, hoe kon ik niet welkom zijn? Het was een bijzondere ervaring. Het onwelkome gevoel dat van tijd tot tijd de kop opstak, was slechts een overtuiging! Een verhaal dat ik met me meedroeg, maar wat nooit een belemmering is geweest voor een fijn leven en liefdevolle relaties. Dit verhaal heeft mogen oplossen in onvoorwaardelijke liefde. De verwachte eenheidservaring liet zich dus even niet zien, maar het was een bijzondere en helende ervaring.
Omdat ik in mijn lopen was beperkt door de ziekte MS, was ik daar met mijn krukken en scootmobiel. Peter zei na afloop, dat de reis misschien iets met mijn ziekte kon doen. Ik nam dit niet serieus. De maanden en jaren na de reis ging ik er lichamelijk langzaam op vooruit. Nu loop ik zonder krukken en is de scootmobiel verkocht. Het is absoluut geen bewijs dat deze reis ertoe heeft bijgedragen, maar wie weet. Misschien zat mijn zenuwstelsel in de freezestand en is die nu opgeheven? Ik weet dat ik niet genezen ben, maar bijzonder blijft het dat ik nu weer kan lopen, na jaren rolstoel en scootmobiel!
Ik heb hele fijne boeken boeken over Non-Dualiteit. Daar waar de inhoud resoneert, voel ik ontroering. Het zijn niet zozeer de woorden, maar wat tussen de regels door schemert. Ook voel ik het achter de woorden wanneer sprekers het over Non-Dualiteit hebben. Ik denk dan: oh ja…nu weet ik het…ik heb het te pakken…nu begrijp ik het!
Als iemand me vervolgens vraagt wat Non-Dualiteit is, kan ik de woorden maar moeilijk vinden. Ik stamel dan wat, “euh…. het betekent niet twee en alles is één of alles is Dit!” Maar wat is nou dat “Dit?” Hieronder een poging om toch woorden te geven aan iets waar eigenlijk geen woorden voor zijn.
Het is de ruimte tussen twee gedachten, het gat tussen het ene en het andere woord. De stilte tussen de inademing en de uitademing. Maar ook de gedachten, de woorden én de ademhaling! De nietsheid achter de vraag, “wie ben ik”? De plek waar niemand meer is en waar alles samenvalt in onmiddellijke directheid. Het enige zonder twee, vrij van elk concept en geloof. Het is onvoorwaardelijke liefde. Het is “Dit”, zonder afgescheidenheid. Het is wat zit in de ruimte tussen begrijpen en niet begrijpen.
Tijdens mijn ziekte voelde ik mij eens eenzaam, alleen en ellendig. De hele ochtend hing ik met deze wanhopige gedachten op de bank. Had ik maar een vriendin waar ik altijd welkom ben en alles mee kan delen. Ik voelde een diep verlangen. Al mijn behoeftes zouden vervuld worden. Maar waar vind ik zo’n vriendin? Opeens was er een soort van bliksemflits en een stem die zei, “ je bent het zelf!” Je bent je eigen beste vriendin. Je bent altijd welkom bij haar, ze begrijpt je en is alleen maar liefde. De hele dag danste ik inwendig en was er eenheid en heelheid. Mijn eigen beste vriendin is hier!
Vanochtend stond ik op het bruggetje en keek in de rivier. Ik zag een kikkervisje zwemmen. Ineens werd ik overmand door ontroering. Tranen stroomden plotseling voor dit nieuwe leven dat blind de wereld ingaat en het leven moet leven. Het leven als een onontkoombaar lot. Ik ben het natuurlijk zelf die daar zwemt. Niet wetend welke richting het opgaat. Het overgeleverd zijn aan het leven. Het leven dat door alles heen gewoon Is! Tevens kwamen er ook gevoelens van vreugde, dankbaarheid en liefde. Het mogen ervaren van dat alles. Simpel door te Zijn in de stroom van de muziek van het leven waar alles een plaats heeft.
Mijn ikje kan soms erg geraakt zijn en boos worden. Er komt dan een stroom boze en verontwaardigde woorden uit mijn mond die niet te stoppen zijn. Ik voel de energie ervan door mijn lijf razen. Terwijl het gebeurt is er bewustzijn dat het observeert. Ongelooflijk wat die gekwetstheid allemaal voor verhalen bij elkaar weet te harken. Het vernederd en onrechtvaardig behandeld voelen en dat de ander mij nooit begrijpt komt voorbij. Het voelt stiekem heerlijk om pijnlijke woorden uit te storten. Die ander moet nu maar eens voelen wat hij allemaal met mij doet. De ander kan er gelukkig tegen en laat het uitrazen. Hij vraagt soms of het al klaar is. Als het stopt en alle woorden zijn bevrijd, kijken we elkaar aan en vallen elkaar lachend in de armen. Boosheid is gewoon even boosheid. Niets persoonlijks.
We ervaren onszelf als aparte persoontjes met een eigen leven. In werkelijkheid ben je onderdeel van het geheel. Je bent niet afgescheiden, maar verbonden met alles wat leeft. Je bent de boom, de bloem, het dier, de aarde, het kind en de oudere. Alles vernieuwt en verandert voortdurend. Kijk om je heen, hoe het leven leeft en doorgegeven wordt. Jij hebt geen leven, jij bent het leven. Wat een onbeschrijfelijk wonder.
Eenheid, alles is één of de Bron. Alles bestaat uit energie er komt niets bij en er gaat niets af. Wat een gigantische kringloop. Alles is met elkaar verbonden. Ik keek naar een voetbalwedstrijd en ineens moest ik lachen. Hoe kan in de eenheid nu iemand het winnen van de ander? Winnen, verliezen …..het kan alleen in de duale wereld van de illusie, maar wel een leuke illusie!
Wil je met mij in contact komen om te praten over Non-Dualiteit? Heb je een vraag of vind je het fijn om jouw verhaal te delen? Dan ben je welkom in Roden (Drenthe). Je kunt me mailen of bellen voor een afspraak. Ik heb geen verdienmodel, dus kom zoals je bent.
( P.S. Lees hieronder weer verder. De site bestaat uit meerdere pagina’s )
